Karpina

Pniak z korzeniami, wydobyty z ziemi, przeznaczony na drewno użytkowe lub opałowe.

Klasa bonitacji drzewostanu

Wskaźnik możliwości produkcyjnej siedliska leśnego i drzewostanu (Ustawa o lasach art. 6 pkt 1 ust. 2) określający potencjalne możliwości produkcyjne siedliska leśnego dla danego gatunku. Klasę bonitacji określa się oddzielnie dla podstawowych gatunków lasotwórczych na podstawie wieku i wysokości drzewostanu. W Polsce klasę bonitacji oznacza się cyframi rzymskimi I-V (dla sosny Ia, I, II, III, IV, V).

Klasa wieku drzewostanu

Umowny okres, zwykle 20-letni, umożliwiający zbiorcze grupowanie drzewostanów według ich wieku. Przeciętny wiek każdego drzewostanu określa się na podstawie wieku obliczonego (oszacowanego) dla kilkunastu drzew panujących danego gatunku. W praktyce leśnej wprowadzono pojęcie klas i podklas wieku, przyjmując następujące oznaczenia:

I klasa wieku obejmuje:

podklasę Ia – wiek od 1-10 lat

podklasę Ib – wiek od 11-20 lat

II klasa wieku obejmuje:

podklasę IIa – wiek od 21-30 lat

podklasę IIb – wiek od 31-40 lat

III klasa wieku obejmuje:

podklasę IIIa – wiek od 41-50 lat

podklasę IIIb – wiek od 51-60 lat

IV klasa wieku obejmuje:

podklasę IVa – wiek od 61-70 lat

podklasę IVb – wiek od 71-80 lat

V klasa wieku obejmuje:

podklasę Va – wiek od 81-90 lat

podklasę Vb – wiek od 91-100 lat.

W drzewostanach starszych niż 100 lat nie stosuje się podziału na podklasy, a więc:

VI klasa – wiek od 101-120 lat,

VII klasa – wiek od 121-140 lat itd.