Planowanie w lasach prywatnych ma na celu zachowanie trwałości lasów, stabilności siedlisk leśnych oraz utrzymanie ich w dobrym stanie przy jednoczesnym racjonalnym wykorzystaniu gospodarczym z możliwością produkcji i pozyskania surowca drzewnego. Jednym z najważniejszym elementów planowania, jest określenie dopuszczalnego rozmiaru pozyskania drewna.

Dodatkowo stanowi wsparcie dla właścicieli lasów w podejmowaniu decyzji w zakresie pielęgnacji drzewostanów, stosowania zabiegów gospodarczych i ochronnych, metod odnowienia drzewostanów, doboru gatunków zgodnych z warunkami siedliskowymi oraz wielkości pozyskania surowców bez nadmiernego zubożenia środowiska leśnego.

W drzewostanach zagrożonych pożarami wskazanie działań ochronnych m. in. takich jak pasy ochronne, czy wprowadzanie gatunków biocenotycznych, zwiększa szansę na podjęcie działań  zabezpieczających las przed pożarem lub jego rozprzestrzenianiem się.

Głównym celem planowej gospodarki leśnej jest zapewnienie trwałości lasu i ciągłości jego wielofunkcyjnej roli w zagospodarowaniu przestrzennym kraju. Trwałość lasu, w zmieniających się warunkach środowiska przyrodniczego powinna być osiągana przez uwzględnianie w gospodarce leśnej wzorców naturalnych i wykorzystaniu procesów naturalnych.

Podstawą planowania jest rozpoznanie warunków przyrodniczych panujących w ekosystemie leśnym. Określenie typu siedliskowego lasu, na podstawie warunków glebowych i klimatycznych, które określają żyzność i wilgotność siedliska. Warunki klimatyczne i siedliskowe mają wpływ na skład gatunkowy oraz sposób zagospodarowania drzewostanów.

Planowanie zabiegów oraz wypracowanie celów gospodarczych i ochronnych w rozdrobnionych własnościowo lasach prywatnych pozwala na zachowanie stabilności i trwałości środowiska leśnego na większym obszarze, a tym samym zachowanie kompleksowego charakteru lasów.